Nieuws

Zoveel liefde. 
Zoveel blije mensen. 
Zoveel mooie verhalen. 

En ja... ook zoveel warmte. 

Volgens mij heeft heel Nederland (en een groot deel van Europa 😉) deze dag gevoeld. 

HOT. HOT. HOT. 

Donderdag kwam de stretchtent al de tuin in. En dan begint het voor ons hoor. Dan zie je het ineens ontstaan. Het bruidspaar wilde graag een soort circustent maken met prikkabels en een grote paal in het midden. Stoeltjes eronder, bohemian aankleding, overal bloemen en een prachtige bar die ze helemaal zelf hadden gemaakt. Ik vind dat altijd zo mooi. Maandenlang zijn mensen bezig met hún dag. En dan mag je daar ineens onderdeel van zijn. 

Vrijdagochtend kwam de koffie-Piaggio het erf op gereden. Wat is dat toch gezellig. De geur van verse koffie, mensen die elkaar weer zien, knuffels, een beetje gezonde spanning... je voelt gewoon dat het een bijzondere dag wordt. 

De BABS trouwde het bruidspaar bij ons op locatie. Daarna was het tijd voor taart, bubbels en een heerlijke lunch. En toen gebeurde er iets waarvan ik niet wist dat het überhaupt mogelijk was. Marrit liep met een compleet dienblad vol champagneglazen dwars door de tuin. Geen druppel gemorst.Ik stond oprecht een beetje trots te kijken. 

Chapeau! 🍾 

Daarna vertrok het hele gezelschap naar de kerk om elkaar daar nóg een keer het jawoord te geven. 

En wij? Wij schakelden direct door. Foodtrucks kwamen het terrein op rijden. De band uit de Achterhoek bouwde het podium op. Eerste keer in Friesland. Nou... welkom hoor! Ondertussen werden tafels verschoven, lampjes gecontroleerd en maakten we alles klaar voor een lange zomeravond. En natuurlijk... De hitte. Normaal gesproken hoor je Nederlanders alleen maar klagen. Te warm. Te koud. Te nat. Maar op een trouwdag? Dan neem ik die dertig graden met liefde voor lief. Dus overal flesjes water neerzetten. Een sproeier aan. Leveranciers een ijsje in de hand drukken. Even een plons in het zwembad. En weer door. Hydrateren kun je leren.  Mijn oude horeca-hart mocht ook nog even meedoen. Hier en daar de cateraar helpen zodat zij ook even vijf minuten in de schaduw konden staan. 

Dat vind ik misschien nog wel het allermooiste van zo'n dag. Iedereen helpt elkaar. De cateraar. 
De band. De fotograaf. De BABS. Wij. 

Niemand vraagt wie wat moet doen. Je doet het gewoon. Omdat je allemaal hetzelfde wilt. Dat twee mensen terugkijken op de mooiste dag van hun leven. En als ik dan 's avonds nog één rondje over het terrein loop, de lampjes zie branden, mensen zie dansen, kinderen zie spelen en alleen maar lachende gezichten zie. Wat is liefde toch iets moois.  

En bij deze ook een hele dikke shout-out naar het bruidspaar en alle leveranciers en het die deze dag samen zo bijzonder hebben gemaakt. 

​​​​​​​