Mogen we een treinkaartje terug... De onbetaalbare waarde van een schoolkamp
Sommige leerlingen zijn nog nooit de stad uit geweest. Die kwamen de bus uit alsof hier een complete mestfabriek naast de deur stond. Neus dicht, grote ogen erbij.
"Mogen we een treinkaartje terug?" Bij het welkomst moment zeg ik tegen de leerlingen: “Jullie willen nu nog terug maar wacht maar tot woensdag, dan wil je hier wonen."
De verbaasde blikken. "Nee hoor, echt niet, NOOOIT."
In de middag hadden we Expeditie Robinson gepland. Na een paar spellen was de concentratie wel op. Dus gingen we lekker voetballen. Een deel wilde chillen, een deel wilde douchen. Helemaal goed. Voel je thuis en doe lekker waar je zin in hebt. Ik ging aan tafel zitten bij een paar leerlingen die mij wat vette kaarttrucs gingen leren. Binnen een uur kon mijn achternaam vervangen worden door Kazàn.
's Avonds nog een dropping. In een busje met geblindeerde ramen worden de leerlingen ergens bij het strand gedropt en mogen ze zelf uitzoeken hoe ze terugkomen. Onderweg natuurlijk nog even een pitstop bij de lokale shop voor chips, snacks en cola. Alsof er nog niet genoeg gegeten was. Rond middernacht druppelt de laatste weer binnen. En dan ga je natuurlijk niet gelijk slapen. Eerst nog ff ouwehoeren (tot vet laat natuurlijk).
De volgende dag stond Catamaran Bouwen en Suppolo op de planning. Met deze gasten moet je blijven schakelen. Beetje prikkelen, beetje uitdagen en vooral de sfeer erin houden. Na het catamaran bouwen eerst ff een plons, douchen en alle natte zooi de droger in. We gooien het programma om en knallen eerst een BINGO met dikke prijzen erin. Om 15:00 was iedereen weer helemaal aan. JBL mee, muziekje erop en gas geven. Rond 17:00 kwam de laatste pas uit het water. En dat alleen omdat er een dikke bui aan kwam zetten. Daarna ging de frituur weer aan, kampvuur erbij en een zonsondergang die echt niet normaal mooi was.
Scholen lopen er steeds vaker tegenaan dat de vrijwillige ouderbijdrage niet altijd betaald kan of wil worden. Sommige scholen kunnen dat nog opvangen met een potje of regeling, maar lang niet overal. En dat maakt het ingewikkeld, want geen enkel kind mag worden uitgesloten van deelname aan een kamp of uitje als er niet betaald is. Daardoor wordt het voor scholen steeds lastiger om zo’n kamp rond te krijgen.
Dat vind ik persoonlijk jammer. Als je kijkt naar deze school, zie je wat het oplevert. Kinderen maken zoveel waardevolle momenten mee. Er ontstaan vriendschappen waar ze nog lang wat aan hebben.
En dan denk je toch… wat als ieder kind gewoon altijd een keer mee op kamp kon? Gewoon meedoen, zonder drempels. Dat zou toch eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn.
Wij zijn achter de schermen aan het onderzoeken of we daar misschien op een of andere manier een rol in kunnen spelen.
En eerlijk is eerlijk… aan het einde wilden de leerlingen eigenlijk nog wel een nachtje blijven. Ondanks de stank.
Voor een origineel schoolkamp bedrijfsuitje, familie- of vriendenuitje in Friesland!
